Naar de dokter en gesprek met bemoeial in Utrecht

Ik heb dus over een week een afspraak in Utrecht, maar ik zie er eigenlijk een beetje tegenop. Misschien dat ik het wel afzeg, ik ben nu weer zo veel minder overtuigd van deze manier van moederschap, in ieder geval op dit moment in mijn leven. Ik denk dat het komt omdat ik eigenlijk ook eerst qua werk en woning wat stabieler wil zijn. Er dat ik daarmee de tijdsplanning een stuk vooruit schuif. Dat voelt eigenlijk niet vervelend, ook dat ik denk: „toch nog een tijdje mezelf de kans geven een leuke man tegen het lijf te lopen”.

Zou ik ook naar het UMC kunnen gaan en dan zeggen dat ik nog niet direct wil beginnen? Of zal ik die hele afspraak gewoon een (half) jaar uitstellen?  Ik ga toch maar naar de afspraak, en dan daar aangeven dat ik niet direct wil starten.

Nou ik heb vandaag mijn afspraak bij de arts in Utrecht gehad en dat beviel goed. Veel beter dan ik had verwacht en beter dan Geertgen. Heb kort de mogelijkheden van Deens sperma besproken, daar had ze zelf nog geen ervaring mee. De matching met de eigen donoren kan ook op opleiding, maar hoe meer eisen hoe langer het duurt voordat je aan de beurt bent. 

Ik heb volgende week een afspraak met maatschappelijk werker en daarna wordt ik gekeurd door de commissie ;) dan weer een afspraak met de arts. Echt een leuke vrouw gelukkig.

Het gesprek met maatschappelijk werk. Mijn irritatie over het feit dat ik met zo iemand moet praten kon ik niet volledig onderdrukken, en we klikten niet zo. Achteraf vind ik sommige vragen van haar gewoon te bemoeizuchtig. Ik wil best mijn overwegingen over alleen een kind krijgen met haar bespreken, maar haar vragen over alle eventuele gebeurtenissen (zelf ziek of dood zijn, kind ziek of gehandicapt, zelf werkloos zijn (heb je dan inkomen?), kinderopvang. En dan ondertussen het gevoel hebben dat er over je antwoorden geoordeeld wordt. Achteraf kan ik er wel om huilen, wat een getrut. Ik begin er niet zomaar aan! Waar denkt ze zich wel niet mee te bemoeien? 
En omdat ik aangaf nog niet meteen te willen beginnen, vond ze het minder nuttig want „mijn situatie kon over een paar maanden anders zijn”. Wat een belachelijk idee: alsof mijn geschiktheid een kind te krijgen veranderd in een paar maanden. Dan is haar assessment niet echt valide te noemen lijkt me. Bah ik wordt er boos van. Toen ik daar wegliep wilde ik zo graag iemand bellen die me echt begreep. Maar dat kon niet, en toen voelde ik me ook wel eenzaam.
Ook ging ze me vertellen hoe ik mijn toekomstige kind zou moeten vertellen over zijn ontstaansgeschiedenis (dat bepaal ik zelf wel) en dat mannen me de eerste drie jaar niet aantrekkelijk zouden vinden....zucht. Het was echt een deceptie na dat goede gesprek met die arts. Jammer.
Nu kan ik over een paar maanden contact opnemen, als ik daar verder wil..

Inmiddels trouwens ook een uitnodiging van Rijnstate ontvangen, voor in mei. Ben benieuwd hoe het daar gaat.